2009/Mar/27

 คำเตือน Entryนี้มีความเกี่ยวข้องกับ Axis power hetalia แม้ไม่เกี่ยวข้องกับบุคลและองกรณ์ที่มีอยู่จริง แต่เนื้อหานั้นเกิดจากการล้อเลียนประเทศ หากผู้ใดอ่อนไหวต่อเรื่องแบบนี้ กรุณาหลีกเลี่ยง  

ต้องขอบคุณสินะคิล?...เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ อัพเลยล่ะกัน!! 

==================================

 กิลเบิร์ต..Gilbert Beilschmidt

ประเทศปรัสเซีย

Axis power hetalia

- ชอบตัวละครตัวนี้หรือปล่าว?

เขาเรียกเทิดทูนบูชา~ >///////<~!!!!
 

- เรียกคาแร็คเตอร์ตัวนี้ว่ายังไงบ้าง?

กิลเบิร์ต กิล กิลๆ~ อ๊า...กิลน่ารักที่สู๊ดดดด >[ ]ประโยคหลังมาจากไหน..ไม่เกี่ยว (ฮา)

 - สีอิมเมจของคาแร็คเตอร์ตัวนี้คือสีอะไร?

เทา ม่วงแดง น้ำเงินซีด!! แต่ชอบสีแดงมากกว่า..ยิ่งกิลๆเปรอะไปด้วยสีแดงยิ่ง......อั่ก..!!/โดนกล่องมันตกทับ

- เพลงอิมเมจของคาแร็คเตอร์ตัวนี้คือ?

= =;;; แอบโค ตะ ระ หนักนะเนี่ย(ฮา) เพลงอะไรดีนะ?

- คิดว่าคาแร็คเตอร์ตัวนี้กรุ๊ปเลือดอะไร?

คนบ้าแบบนี้ต้องกรุ๊บ O!! กรุ๊ปเดียวกับเจ้าของบล็อค =[ ]=!!!

- ในเรื่อง มีคาแร็คเตอร์ตัวไหนที่คิดว่า "ถ้าคู่กับคนนี้ล่ะก็ OK!!" หรือเปล่า?

ในความคิด...มีเป็นสิบ.....orz…. 

 

กิลๆน่ะเซ็กซี่~ น่ารัก น่าฟัด น่ากอด...หน้าตาแบบเนี๊ยไม่ให้หลายๆคนอดใจไหวได้ยังไงกัน >/////// อ๊าคคคคค....กิลจ๊า >/////ปาดเลือดแล้วกระโดดกอดกิลๆ แหม..แต่ถ้าคู่ที่จิ้นก็...หลายอยู่นะนะ(ฮา) แต่ถ้าหลักๆ ซัก 5ลำดับ..ก็ต้อง.. 

  1. ลุดxกิล!! คู่น้องกดพี่นี่แหละสุดยอด!!! อันดับ 1ที่ชอบเลยล่ะ!!

 

 

 

ฮา...พี่มันติดน้องนะ..แน่นอนว่าน้องมันก็ติดพี่ =_,= ฮึๆๆ... น่ารักน่าเอ็นดูชะมัด เพราะแบบนี้แหละเลยแอบเกลียดเฟลี่ที่ถูกจับมาคู่กับลุดไง(ฮา..ความบ้ากิลเป็นเหตุดีแท้) รักกันให้นานๆนะ ไม่งั้นจะเอากิลไปเก็บในฮาเร็มและเอาไป Y กับคนอื่น!!! (ตอนนี้เรียกขึ้นหิ้ง ไม่ใช่ฮาเร็ม(ฮา))

**ทำไมรูปมันเยอะน่ะเรอะ...เพราะความลำเอียงไงล่ะ =[ ]=!! ฮ่าๆๆๆ**

2.1            อีวานxกิล..อดีตพันธมิตรที่มาแตกกันเพราะลุด(??)

  

...แถม..กิลๆยังโดนอีวานรวบตัวไปอยู่กันซะตั้งนานด้วยนี่นา(ฮา) แต่ภาพคู่นี้ก็มีค่อนข้างน้อยอ่ะนะ สงสัยเพราะไม่ขยันหาล่ะมั๊ง..เอาเถอะ ครั้งหน้าจะพยายามหาต่อไป!! แต่บางครั้งก็แอบหมันไส้อีวานเพราะกิลๆเหมือนกัน(ฮา) ตัวการทำให้กิลหายไป!! 

2.2            อาเธอร์xกิล อ่า..ถ้าอยากแถมอัลเฟรดด้วยจะผิดไหมนะ =_,=?

 

กิลก็เคยอยู่กับท่านอาเธอร์สินะ? รึเปล่า?? ไม่รู้แหละแต่เห็นจากรูปแล้วมันวายกันได้อ่ะ = =+ (อ้าวไอ้..) อยากนับรวมอัลฟ์ให้จับกิลๆกดไปด้วยเหมือนกันนะ(ฮา) จะโดนรุมบาทาไหมเนี่ย??อ่า...ท่านอาเธอร์มือไวชะมัด =_,=”

 **กร๊าก~ ถ้าถามว่าทำไมมี 2 อยู่สองตัว? ก็คนมันรักเท่ากันอ่ะ =[ ]=! ฮ่าๆๆๆ 

3        เฟรดเดอริคที่2 x กิล... เขาดูแลกันมานาน(ฮา)

ชอบกิลบี้ตอนที่อยู่กับฟรินซ์เพราะดูกิลๆเขาเชื่อง(?)ดี ทั้งๆที่อายุจริงฟรินซ์เด็กกว่าแท้ๆ(ถึงยังไงแกก็ไม่เคยทำตัวสมอายุอยู่แล้วนี่เนอะกิล = =~) แถม..ไม่มีใครดูแลกิลได้ดีเท่าท่านเลยจริงๆ =[ ]=~!!! 

4        ฟรานซิสxกิล อ่า....ก็นะ.. ไม่รู้สิ =-=” ใส่ให้ครบ(กร๊าก)

 

ทำไมภาพบนคุณพี่หล่อ!! เลยใส่ภาพรั่วๆด้านล่างให้.. มีรูปคู่นี้เยอะพอตัวแต่ส่วนมากแล้วมันค่อนข้างจะติดเรทน่ะ =_,= เอาภาพล่างไปดูอย่างเดียวล่ะกัน

5        โรเดริกxกิล...คุณชายกับสัตว์เลี้ยง?? (กร๊าก~) ในรูปนี่ไม่ใช่ลุดนะ =_,= มันกิล..ถึงสีผมสีตามันจะให้แต่มันเป็นกิลครับ.. กรุณาดูจอนตรงข้างหูให้ดี!!!

อันนี้..ทั้งเครื่องมีรูปอยู่แค่นี้มั๊ง =_,=” ฮา... เห็นไหมว่าโรเดริกก็กดมันได้..อยากเอาภาพเจ๊ฮังร่างชายมาใส่ด้วยนะแต่แค่นี้มันก็ค่อนข้างเยอะมากแล้ว(ฮา)
 

- มีคำพูดอะไรที่อยากให้คาแร็คเตอร์ตัวนี้พูดบ้างคะ?

 ทำไมรอบตัวตรูมีแต่คนซาดิสต์ฟระ =[ ]=!!!! (แล้วทำไมตรูต้องเป็นเคะด้วย!!)”

กร๊ากกก!! มันเป็นความจริงครับ!! (ฮา..) คนรอบตัวกิลมันสาย S ทั้งนั้นตั้งแต่ลุดวิก เจ๊ฮัง อาเธอร์ โรเดริค อีวาน โปแลนด์ (แถม...คนเหล่านี้มักส่อแววซาดิสต์กับกิลคนเดียวด้วยถ้าไม่นับอีวานอ่ะนะ orz… อ่า...กิลเอ๊ย..../ตบบ่า)

- จับมือ, กอด, จูบ ถ้าให้ทำได้อย่างหนึ่งในสามอย่างนี้ จะเลือกทำอะไร?

แค่ได้จับมือก็เป็นบุญแล้ว..(ฮา..) แต่ก็นะ..ถ้าทำได้จริงจะยอมคุกเข่าจูบหลังมือพี่แกเลยเอ้า =[ ]=!! ถึงท่านี้จะสงวนไว้ให้พี่สาวสุดที่รักคนเดียว..แต่เพื่อกิลแล้วยอม!!

 - ส่งแท็คนี้ให้กับอีก 5 คน พร้อมเลือกตัวละครด้วย

 1. D.C. >> ฉันให้เธอนะวี่..หล่อนเอา...เอ้อ... ไอ้คินทารอสหรือพิโกโร่มาก็ได้ =_=”

2. เฮียซิง >> เอาไปเลยฮะ ^ ^~! ..ขอให้โชคดีกะไคโตะนะ

3. ซิมโฟนี่ >> ของขวัญสำหรับบล็อคใหม่นะซิม เอาตัวอะไรมาก็ได้

4. มิกะริน >> เอาคิคุเธอมาสังเวยซะ!

 

edit @ 27 Mar 2009 18:31:33 by Movivin

2009/Mar/19

Forget me not..ได้โปรดอย่าลืมฉัน


Title: Forget me not..ได้โปรดอย่าลืมฉัน
Author: Movivin (M. black sheep)
Pairing: ลุด กิล? ..ไม่วายหรอกนา...มั๊ง?

Warnings: เรื่องนี้แต่งไปด้วยความ...จะความอะไรก็ช่างมันเถอะ ไอ้กลอนสองบทแรกนั่นก็แค่บิ้วเฉยๆไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องเลย.. ความจริงก็กะจะไม่แต่งแล้วล่ะแต่เพราะวาดรูปไม่ออกเลยมานั่งแต่งต่อให้จบด้วยล่ะน้า...เฮ้อ...(ไอ้เลว..) แต่ยังไงๆก็ I love LugxGil (และกิลเคะ) นะคร๊าบ >[ ]

**ผู้แต่งไม่ได้เน้น/อิง อะไรประวัติศาสตร์นะครับ!!!**


+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +


ได้ยินเสียงเพรียกร้องเรียกอยู่ข้างหู
เพ่งพิศมองดูมิใช่ไม่รู้ว่าเป็นใคร
เธอคือหนึ่งคน..หนึ่งเดียวในหัวใจ
ที่ฉันไม่อยากให้เธอหายไปจากความทรงจำ

แต่หากถามย้อนกลับไปว่ารักไหม
รักสิรักแน่นอนไม่แปลผัน
หลงรักเธอจนหลงลืมทั้งคืนวัน
ถึงมันจะช้ำใจก็มิอาจลืมเลือน

(และแน่นอนว่ากลอนนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่องเบื่องล่างเลย orz…)


ในวันนั้นที่ฉันจับมือนายไว้ นายเคยขอร้องให้ฉันจับมันไว้อย่างนั้นและอย่าปล่อยมือออกเด็ดขาด อย่าให้ฉันทอดทิ้งนายไปแล้วไม่กลับมาเหมือนบรรดาทหารที่ล้มตายไปในสนามรบ..ซึ่งฉันก็ทำตามคำขอของนายเรื่อยมา..ว่าจะมีชีวิตอยู่ตราบลมหายใจสุดท้ายเพื่อนายคนเดียว

แต่ฉันรู้ดีว่าซักวัน..วันหนึ่งในอนาคตอีกไม่นานนี้ นายจะเป็นคนปล่อยมือฉันไปและทิ้งฉันไว้เบื่องหลังโดยไม่หันกลับมาหาฉันอีก

นายไม่เคยรู้เลยว่าฉันแคร์นายมากแค่ไหน นับตั้งแต่คนๆนั้นตายไปข้างกายฉันก็มีเพียงแต่นายที่ยังคงอยู่

ฉันอาจจะผิดที่ไม่ได้อยู่กับนายเสมอเหมือนอย่างคนอื่นๆที่เขาอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว..ฉันรู้ว่าฉันผิดที่ทิ้งนายให้คนอื่นเลี้ยงดู...แต่ทุกสิ่งที่ฉันทำไปก็เพื่ออนาคตของนาย..

นายอาจจะไม่รู้ว่าฉันไปทำอะไรบ้าง ต้องเจ็บปวดแค่ไหน..ยากลำบากเพียงใด นายอาจไม่เข้าใจหรอก แต่แบบนั้นแหละดีแล้ว ฉันอยากให้นายเป็นแบบนั้น มีรอยยิ้มที่ไม่เคยรับรู้ว่าหลายคนที่ต่างล้มตายไปก็เพื่อให้นายคงอยู่และยิ่งใหญ่เกรียงไกร..


“กิลเบิร์ต..นายรีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ลุดวิกเขารอนายอยู่หน้าบ้านทั้งคืนจนไข้ขึ้งสูงมากเลยนะยะ!!”

ในตอนนั้นฉันได้ข่าวจากอลิซาเบทที่ส่งผ่านมากับเหยี่ยวสื่อสาร..นายรู้ไหมว่าฉันใจหายขนาดไหน ฉันรีบควบม้ากลับมาเฝ้าดูนายทั้งคืนและรีบรุดกลับไปคุมทัพในยามเช้าโดยไม่หลับไม่นอนซ้ำไปมาแบบนั้นอยู่หลายวัน

นายไม่รู้หรอกว่าฉันที่เดินทางกลับมาและยังคงยิ้มให้นายความจริงแล้วบาดเจ็บมากเพียงใดนายไม่เคยรู้เลย....



“กิลเบิร์ต แผลขนาดนั้นนายควรรีบไปหาหมอด่วนเลยนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกนาฟรานซิส..ฉันกลับไปหาเวสท์แป๊บเดียวเอง แล้วจะรีบกลับมาช่วยต่อแล้วกัน”

“แต่นายไม่ได้นอนหลับมาหลายวันแล้วนะกิลเบิร์ต อยากตายเร็วนักรึไง!!”

“นายก็รู้ว่าฉันไม่ตายง่ายๆหรอกอันโตนิโอ้” ฉันโบกมือปัดๆก่อนกระโดดขึ้นมาควบหนีมือสองคู่ของสหายร่วมรบที่ตั้งใจจะจับฉันไปทำแผลและขังฉันไว้แต่ในกองทัพจนกว่าแผลจะหาย..แต่ไม่ได้หรอกนะ เพราะวันนี้มันเป็นวันสำคัญนี่นา...

“เดี๋ยวก่อนสิ...ไอ้บ้ากิลเบิร์ต!!”

ฉันก็เป็นคนแบบนี้นี่แหละ..จะตายก็ช่าง จะอยู่ก็ช่าง..ขอเพียงคนสำคัญของฉันปลอดภัยก็พอ เพื่อเรื่องพรรณนี้แล้วฉันยอมทำทุกอย่างนั่นแหละ เพราะอย่างนั้น...ได้โปรดอย่าหาว่าฉันบ้าบิ่น ได้โปรดอย่าเมินเฉยฉันราวกับไร้ตัวตน..ฉันทำไปเพียงเพื่อนาย..นายเพียงคนเดียว...


“กลับมาช้าชะมัดเลย! ผมรอพี่จนอาหารเย็นชืดหมดแล้วนะ!!” เสียงเล็กๆที่ร้องขึ้นพร้อมกำปั้นที่ทุบลงมาทำให้ฉันต้องรีบจับข้อมือน้อยๆนั้นไว้ก่อนที่แผลจะเปิดกว้างมากขึ้น ฉันขยี้เรือนผมสีทองแล้วขอตัวไปหาพ่อคุณชายเพียงครู่หนึ่ง..เพื่อทำแผลนี้ไว้ไม่ให้นายได้รับรู้ว่ากำปั้นน้อยๆของนายกำลังจะเปิดปากแผลที่ถูกปิดด้วยคราบเลือดที่แห้งเกรอะกรัง...

“กิลเบิร์ตนายติดสงครามอยู่ไม่ใช่เหรอ?” โรเดริคพูดแบบนั้นเมื่อเห็นฉันโผล่หน้าเข้าไปหา

“ฉันแค่กลับมาให้ทันวันเกิดของเขาก็เท่านั้น” ฉันว่าพลางถอดเสื้อออก “นายช่วยทำแผลให้ฉันภายใน 3นาทีจะได้ไหม”

“บ้าเรอะ...!! นี่นายอยากตายเหรอกิลเบิร์ต แผลขนาดนี่มัน..โธ่! ความจริงนายไม่ต้องกลับมาก็ได้นะ” โรเดริครีบคว้าเอากล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้ฉันโดยที่ปากก็ยังบ่นไม่หยุด “เขาไม่เป็นไรหรอกก็แค่ซึมไปซักพักแต่เดี๋ยวก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม นายควรจะห่วงร่างกายตัวเองมากกว่าความรู้สึกของเขาในตอนนี้นะ”

“ฉันรู้..แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ปล่อยไปไม่ได้หรอก” ฉันยิ้มบางเมื่อเห็นโรเดริกพันผ้าพันแผลให้ฉันเสร็จแล้วจึงลุกขึ้นสวมเสื้อโดยไม่ฟังเสียงท้วงติง “เขาเป็นน้องชายแสนสำคัญเพียงคนเดียวของฉันนะโรเดริก วันนี้ฉันกลับมาหาเพราะฉันสัญญากับเขาเอาไว้แล้วด้วย”

“นายก็เอาแต่พูดอย่างนั้น..แล้วเด็กคนนั้นรู้รึเปล่าว่าวันนี้เป็นวันเกิดของนายด้วยเหมือนกัน”

“เรื่องนั้น..ช่างมันเถอะ ขอเพียงแค่เขามีความสุขก็พอแล้วล่ะ”

นั่นเป็นคำพูดที่ฉันคิดว่าไอ้คุณชายคนนี่คงจะฟังจนเอือมระอา เขาทำเพียงพยักเพยิดไล่ให้ฉันออกไปจากห้อง

ตรงทางเดินลุดวิกกำลังยืนรอฉันด้วยใบหน้างอง้ำ เด็กเอ๋ยเด็กน้อยที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเห็นฟรินซ์ตัวน้อยที่ยืนทำแก้มป่องหลังถูกพ่อว่ายังไงชอบกล

“ไงพ่อตัวดี อยู่ที่นี่เป็นเด็กดีรึเปล่าหืมม์?” ฉันขยี้ผมของเขาอีกครั้ง เด็กตัวน้อยราวกับเทวดากอดสมุดในมือแน่น บางทีฉันก็เข้าใจว่าเขาไม่มีเพื่อนคนอื่นนอกจากกองหนังสือของโรเดริค แต่บางครั้งฉันก็คิดว่าเพราะแบบนี้แหละนิสัยเขาถึงกลายมาเป็นแบบนี้

“ผมเป็นเด็กดีกว่าพี่อยู่แล้วล่ะน่า อ๊า! เอ็บๆๆ!!” ผมดึงปากเขาให้ยืดออกแล้วหัวเราะเสียงดังก่อนปล่อยให้เจ้าน้องชายได้ลูบปากตัวเองแก้เจ็บด้วยสายตาขุ่นมัว เจ้าน้องตัวดียิ่งได้แกล้งก็ยิ่งสนุก เพราะฉันรักนายมากเลยอยากให้นายได้มีความสุข...

“พี่จะอยู่นานไหม”

“จนกว่านายจะเข้านอน” ฉันว่าพลางตักอาหารเข้าปากก่อนเหลือบมองดวงตาสีฟ้าที่หม่นหมอง “เสร็จสงครามนี้ก็ได้พักยาวแล้วนา..” พูดไปอย่างนั้นนายถึงยิ้มได้ ฉันสาบานไปอย่างนั้นทั้งที่รู้ตัวดีว่าบางทีมันอาจจะไม่มีวันนั้น

ฉันไม่เคยพูดกับนาย..แต่ฉันก็รู้ตัวดีเสมอว่าหากในเร็ววันฉันต้องตาย ข้างกายฉันจะไม่มีนายอย่างแน่นอน...

ถึงฉันจะไม่อยากให้นายตั้งความหวังกับฉันคนนี้..แต่ขออย่างเดียวคือขอให้นายจงเชื่อใจฉันเพียงเท่านั้นก็ยังดี เชื่อในคำโกหกคำนี้ของพี่ชาย..

ฉันคุยกับนาย เล่นกับนาย และส่งนายเข้านอน..จับมือนายที่โยเยพร้อมเล่านิทานก่อนนอนจนนายผลอยหลับไป ฉันแกะมือนายที่จับฉันแน่นออกอย่างเบามือก่อนจะคว้าหมวกและดาบเพื่อกลับไปที่สนามรบ เพื่อไม่ให้นายต้องตื่นจากความฝันอันแสนหวาน..เพื่อที่ฉันจะได้จากไปโดยไม่หันกลับมามอง

โรเดริกเดินมาส่งฉันที่หน้าประตูพร้อมผ้าพันแผล เขามองดูฉันที่ขึ้นม้าแล้วจึงปิดประตูเดินหายไปทำงานที่ยังคั่งค้างอยู่

ฉันควบม้ากลับมาถึงค่ายราวๆตีสาม ฟรานซิสกำลังนั่งเท้าคางมองดูดาวโดยมีอันโตนิโอ้นอนแผ่อยู่ข้างๆ เขาเหลือบมองฉันก่อนตวาดใส่เสียงลั่นและลากฉันเข้าไปหาหมอในกระโจม..ฉันถูกทั้งบ่นทั้งว่าจนหูชาตลอดวัน แต่มันก็คุ้มค่าที่ฉันยังมีชีวิตรอดกลับไปหานาย



กาลเวลาเริ่มเดินอีกครั้ง ฉันกับฟรานซิสแตกแยกออกจากกันโดยที่อันโตนิโต้เข้ากับฟรานซิส อลิซาเบทแต่งงานกับโรเดริคแล้วหันไปใช้ชีวิตแสนหวานด้วยกันสองคน และฉันก็ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง นายตอนนั้นเป็นวัยรุ่นที่ไม่รู้ภาษา ยังคงเริงร่าอยู่กับมิตรที่ไม่สนใจฉัน

ฉันต้องยืนหยัดต่อสู้เพียงคนเดียวในโลกกว้างเพื่อปกป้องนายจนต้องกลายไปเป็นเชลย การอยู่กับอาเธอร์ หรือใครๆฉันก็ทนได้เสมอ แม้จะต้องถูกหยามเหยียดหรือมองเป็นของเล่นไว้แก้เหงา

นายไม่เคยรู้เลยว่าฉันต้องทรมานมากแค่ไหน..แต่มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ต้องการให้นายมาเห็นความอ่อนแอของฉันคนนี้หรอก มันดีแล้วจริงๆนั่นแหละ

แล้วต่อมาฉันก็ต้องไปอยู่กับอีวาน..ไอ้โรคจิตที่ทำเหมือนฉันเป็นสัตว์เลี้ยง ขู่เข็นเหยียดหยาม บังคับ ทรมาน...ร่องรอยมากมายที่มันทิ้งไว้บนตัวฉันนายก็ไม่สมควรจะได้เห็น ฉันปกปิดมันด้วยรอยยิ้มที่แสร้งบอกนายว่าไม่เป็นไรเพื่อไม่ให้นายต้องหนักใจไปมากกว่านี้

ฉันได้กลับมาหานายหลังกำแพงถูกทำลาย นายร้องไห้แล้วกอดฉันไว้แน่นในขณะที่ฉันไม่มีน้ำตาให้ไหล...แค่เห็นนายปลอดภัยฉันก็ยินดี...มันดีแล้วใช่ไหมกับสิ่งที่ฉันทำลงไป...ฉันพร่ำบอกตัวเองซ้ำไปมา..มันดีแล้ว....แม้จะเป็นการโกหกตัวเองก็ตามที...

ในที่สุดฉันก็สังเกตุเห็น นายเติบโตขึ้นมากกว่าแต่ก่อน ร่างกายของนายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ สูงสง่าดุจดั่งราชาที่น่าเกรงขาม ฉันตอนนี้เทียบอะไรกับนายไม่ได้เลยแม้เพียงเสี้ยวเดียว แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังภูมิใจ

ฉันอยู่กับนายที่อยู่กับคนอื่น ฉันเฝ้ามองนายที่อยู่กับกลุ่มเพื่อนอย่างเปลี่ยวเหงาเหมือนแต่ก่อน แต่มันก็ดีแล้วที่นายมีรอยยิ้มที่ฉันไม่ต้องการให้มันถูกลบเลือนหายไป

ไม่นานนักฉันก็ได้ฟังคำประกาศ...

ทุกประเทศบอกว่าฉัน “จะต้องหายไป”

ไม่มีใครเหนี่ยวรั้งฉันไว้เลยซักคน ทั้งเพื่อนเก่า คนรู้จัก หรือแม้แต่ตัวนาย..นั่นเพราะนายไม่รู้ว่าคำๆนั้นมีความหมายว่ายังไง นายคงคิดว่านายกับฉันจะได้อยู่ด้วยกันเหมือนแต่ก่อนเช่นเดียวกับทุกๆคนแต่มันไม่ใช่

นายไม่เคยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวฉันเลยซักอย่างนอกจากเรื่องที่เขาเขียนบอกกันในหนังสือประวัติศาสตร์อันแสนน้อยนิดที่บ้างก็บิดเบือน แต่งเติม และขาดหาย แต่ทุกๆเรื่องของนายฉันกลับรู้ดียิ่งกว่าใคร..


ในงานวันนั้นนายชวนฉันไปเพื่อให้พบปะกับนานาประเทศโดยไม่ได้รู้เลยว่าฉันกำลังจะหายไปในไม่ช้า..

กางเขนเหล็กบนต้นคอฉันเย็นเฉียบขึ้นเรื่อยๆ ฉันกำลังกลัวที่ต้องหายไปเพียงลำพัง...

และในวันสุดท้ายนี้ที่เป็นการประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะ “ไม่มีปรัสเซีย” อีกแล้วนั้น นายและทุกๆคนต่างยืนฟังด้วยท่าทีสงบนิ่ง...ไม่มีใครสังเกตุเลยว่าอีกไม่นานฉันจะหายไป

“อย่าลืมฉันนะเวสท์...” ฉันกระซิบบอกเขาด้วยรอยยิ้มพร้อมหยาดน้ำตา..นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะร้องไห้ แต่ฉันก็รีบปาดมันออกก่อนที่นายจะหันกลับมา เพราะฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันคนนี้อ่อนแอเพียงใดโดยเฉพาะนาย

ไม่มีใครรู้เลยว่าตัวฉันไม่ได้เข้มแข็งหรืองามสง่า...ฉันไม่ได้แข็งแกร่งหรือมั่นคง..แต่ฉันนั้นทั้งอ่อนแอ ขี้เหงา และเปราะบาง..มันเป็นสิ่งเดียวที่ไม่มีใครรู้นอกจากตัวฉัน ไม่เว้นแม้แต่นายที่ไม่เคยใส่ใจ..

..ฉันยอมบาดเจ็บก็เพื่อนาย...

..ฉันยอมโกหกก็เพื่อนาย...

..ฉันยอมตายได้ก็เพื่อนาย...

..แม้นายจะไม่เคยสนใจฉันเลยก็ตามที...

..แต่มันก็ถือว่าฉันได้ทำตามสัญญาแล้วใช่ไหม...ว่าจะปกป้องนายตราบลมหายใจสุดท้ายที่ฉันมี....


....ฉันทำมันสำเร็จแล้วใช่ไหม...ใครก็ได้ช่วยตอบฉันที....


“พี่ชาย..?” เวสท์มองฉันด้วยสีหน้าปรกติ เขาเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามถึงคำพูดนั้นว่าหมายความว่ายังไง

ฉันหัวเราะเสียงดังอย่างไม่เกรงใจใครและตบบ่าเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี เขากำลังจะอ้าปากว่าฉันแต่ก็ต้องหยุดชะงัก..ฉันก้มลงมองร่างกายที่ค่อยๆโปร่งแสงด้วยรอยยิ้มสุดท้ายที่ฉันจะมอบให้เขา

“ประเทศของฉัน..ทุกสิ่งทุกอย่าง...ฉันยกให้นายดูแล..” ฉันเอื้อมตัวไปขยี้ผมเขาเหมือนที่เคยทำเมื่อนานมาแล้ว ตัวเขาสูงมากขนาดไหนวันนี้ฉันเพิ่งรู้เป็นครั้งแรก ฉันถอดสร้อยไม้กางเขนของฉันแล้วส่งต่อมันให้เขาเก็บรักษาเอาไว้

“ขอเพียงแค่นายอย่าลืมฉัน...เพียงแค่นายเท่านั้นที่ฉันไม่ต้องการให้ลืมว่าฉันเคยมีตัวตน”


...ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งยืนยันในหน้าหนังสือประวัติศาสตร์...

...ไม่ใช่คำบอกเล่าแบบปากต่อปากที่คอยเล่าขาน..

...ฉันอยากให้นายจดจำฉันไว้ตราบนานเท่านาน...

...เพียงแค่นายเท่านั้นที่ฉันต้องการตลอดไป...


“อย่าลืมฉันนะ...”

...ลาก่อน...น้องชายของฉัน...


นี่จะเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่นายจะได้เห็น รอยยิ้มสุดท้ายนี้มีแค่นายเท่านั้นที่ฉันอยากจะให้ แม้ว่านายจะไม่อาจยิ้มให้ฉันได้อย่างที่ตั้งใจ แต่ฉันก็อยากให้คนสุดท้ายตรงหน้าฉันคือนายเพียงผู้เดียว..

“สัญญานะ...เวสท์...”

...ว่าจะไม่ลืมฉันเหมือนใครๆ...


ฉันสลายหายไปเป็นอากาศธาตุเพราะไม่ได้ตายลงหรือล่มสลายเหมือนกับประเทศต่างๆและผู้คนมากมาย ฉันที่เป็นคนพิเศษเพราะเกิดมาโดยไม่ใช่ประเทศก็ไม่อาจตายได้เหมือนใครๆ

นายจะรู้ตัวไหมว่าฉันยังอยู่ตรงนี้ มองดูนายที่ทรุดตัวลงร้องไห้อยู่เบื่องหน้า นายคงไม่รู้สึกถึงฉันเลยใช่ไหม..

ฉันยืนมองนายที่ตะโกนเรียกฉันอย่างบ้าคลั่งโดยมีหลายประเทศคอยปลอบ ฉันเอื้อมมือที่ไม่อาจจับต้องนายได้ไปข้างหน้าแล้วจึงค้างมันไว้อย่างนั้น




ด้วยเพราะฉันรู้ดีว่าซักวันนายจะกลับมาเข้มแข็งและยืนหยัดอยู่ต่อไปได้โดยไม่มีฉัน




...และฉันก็รู้ดีอีกเช่นกัน...





....ว่าซักวันฉันจะหายไปจากความทรงจำของนายตลอดกาล......




[The END]


Forget me not..เป็นชื่อของดอกไม้ที่มีความหมายว่า “อย่าลืมฉัน” ดอกสีahkๆเล็กๆที่ในความรู้สึกผมแล้วมันจะสวยมากโดยเฉพาะถ้าอยู่กันเป็นช่อ – ทุ่ง(?) พอดีวันนี้ไปหาเจอพอดีแล้วไม่ได้คิดชื่อเรื่องเลยเอามันยัดใส่ไปเป็นชื่อเรื่องซะเลย(แอบชั่ว)

การที่กิลเบิร์ตจะ “หายไป” เป็นอะไรที่อยากแต่งมานานแล้วครับ ในตอนแรกที่กะวางโครงไว้จะให้กิลมันหายไปโดยทะเลาะกับลุดแหละ =w=d แต่แบบนี้มันน่าจะโอเคกว่ามั๊ง?

อ่า...ยังไงๆก็เชียร์กิลเคะนั่นแหละ(<<ตรงนี้ไม่เกี่ยว)

เนื้อเรื่องเป็นยังไงก็ช่วยติชมด้วยนะคร๊าบ~ เพราะนี่เป็นฟิคแรกที่แต่งเกี่ยวกับเฮตาเลีย..

 

นี่เป็นรูปครับ


ดอก Forget me not นั้นมีความหมายอื่นคือ "อย่าลืมฉัน" "ความทรงจำชั่วนิรันดร์" "รักแท้" และ "ความทรงจำแห่งความรัก" ครับ

ส่วนตำนานของดอกไม้นี้คงต้องขอให้ไปหากันเอาเอง(ฮา) คนแต่งขี้เกียจแล้วล่ะ..



Movivin D. Dalyla
View full profile