[Touken Ranbu Fic] なかないで

posted on 09 May 2015 12:18 by darkodin in Fiction

Title: なかないで

Author: Movivin 

Rate: --

Date: 28/1/58

Other: ชื่อเรื่อง Nakukanaide แปลว่า จงอย่าร่ำไห้.. เราคิดชื่อไทย ส่วนไทโหยวแปลให้ครับ ภาษาเบลอๆอาจจะตันๆหน่อย..ก็ขออภัยด้วยนะครับ

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

 

ในวันที่ข้าได้สูญเสียคนผู้นั้นไปข้าไม่ได้ร่ำไห้

 

..แม้ว่าร่างของชายผู้นั้นที่ยังคงยืนตระหง่านจะเต็มไปด้วยลูกศรมากมายที่เสียบทะลุผ่านร่างจนดูคล้ายกับหุ่นไล่กาตัวใหญ่จะไร้แล้วซึ่งชีวิต

 

 

ข้าไม่ได้ร่ำไห้

 

..ในยามที่หยาดโลหิตของเจ้านายข้าหยดลงสู่ผืนดิน ซึมหายลงไปตามรอยแยกของแผ่นหิน สีแดงชาดที่ไหลอาบร่างนั้นแปลเปลี่ยนให้พื้นที่แห้งแล้งนั้นเปียกชุ่มเป็นแอ่งน้ำสีแดงฉาน

 

สีของโลหิตที่ตัวข้าไม่อาจมีได้

 

 

สิ่งที่ข้ารับรู้คือน้ำตาข้าไม่ได้รินไหล

 

อาจจะด้วยเพราะตัวข้านั้นเป็นเพียงศาสตราวุธ

 

หรืออาจจะเพราะตัวของนายข้าที่ยืนหยัดอยู่นั้นยังคงคลี่ยิ้ม

 

มันเป็นรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ.. ภาคภูมิใจที่ได้ตายอย่างสมเกียรติ

 

...เป็นความภาคภูมิใจที่ยากจะทำลายลง

 

 

ข้าไม่ได้ร่ำไห้...ด้วยเพราะตัวข้ามิอาจที่จะหลั่งน้ำตา

 

ข้ามิได้ร่ำไห้...

 

มิอาจร่ำร้องหรือกล่าวคำพูดใด

 

แต่เพราะเหตุใด ข้ากลับได้ยินเสียงกรีดร้องปานจะขาดใจของเจ้าดังมาจนถึงตรงนี้

 

 

ท่ามกลางเสียงอึกทึกโหวกเหวกเหล่านั้น เสียงของเจ้ากลับยังคงดังและแจ่มชัดราวกับทั้งโลกนี้มีเพียงแค่เสียงของเจ้าเท่านั้นที่ส่งผ่านมาถึงตัวของข้า

 

ในขณะที่ผู้คนมากมายรอบกายนั้นกลับไม่มีใครได้ยินเสียงของเจ้าเลย

 

ไม่มีใครสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเจ้า

 

....ของข้า...

 

 

อิมาโนะสึรุกิ เจ้าจงอย่าร่ำร้อง...

 

มนุษย์เป็นเพียงมนุษย์ มีพบย่อมมีจาก มีลาและดับหาย เรื่องนี้เจ้าเองก็รู้ดีเหมือนกับตัวข้า

 

 

จงอย่าร่ำไห้ไปเลยอิมาโนะสึรุกิ..

 

เสียงของเจ้าที่ไม่อาจส่งผ่านไปถึงผู้ใดนั้น จงหยุดมันเสีย ในเมื่อมันนั้นไร้ซึ่งความหมาย

 

น้ำตาของเจ้าที่รินไหลอย่างเงียบงันนั้นไม่มีผู้ใดหรอกที่จะสามารถหยุดมันได้

 

ด้วยเพราะไม่มีใครเห็น และไม่ใครเลยที่รับรู้

 

ไม่มีใครเลย..

 

 

หยุดเสีย...

 

จงหยุดซะ...

 

ได้โปรดอย่าโศกเศร้าไปมากกว่านี้

 

หยุดเสียงของเจ้าซะอิมาโนะสึรุกิ

 

ต่อให้เจ้าร่ำร้องจนขาดใจก็ไม่อาจมีผู้ใดช่วยปลอบโยนเจ้าได้

 

ต่อให้ร้องจนเสียงแห้งแหบ และลำคอแห้งผากก็ไม่มีใครจะได้ยินเสียงของเจ้าหรอก

 

 

จงอย่า...เสียน้ำตา....

 

ด้วยเพราะข้าไม่อาจจะทนฟัง

 

เสียงเจ้าที่ไม่มีใครได้ยินมันช่างบีบรัดหัวใจข้าจนเจ็บปวดเกินจะทน

 

 

..อย่าร่ำไห้

 

อย่าร่ำร้อง..

 

....อย่า....

 

ทำให้ข้ารู้สึก....ไปมากกว่านี้เลย..

 

ได้โปรด

 

หยุด

 

...

 

หยุดน้ำตาของข้า...

 

ไม่ให้ร่ำร้องไปพร้อมกับเจ้า

 

ไม่ให้โศกเศร้าเหมือนดั่งที่เจ้าเป็น

 

 

...

 

อิมาโนะสึรุกิ

 

ได้โปรด

 

...

 

ได้โปรดเถอะ

 

อิมาโนะสึรุกิ

 

...

 

ได้โปรด..

 

ช่วยหยุดน้ำตาของข้า

 

ที่กำลังไหลรินลงพร้อมกับตัวของเจ้าที

 

..

 

 

 

 

[End.]

 

Comment

Comment:

Tweet