Title: แด่หยดน้ำตา ที่ไม่อาจหลั่งริน

Author: Movivin

Fandom: Touken Ranbu

Paring: —

Warning: 

Date: 15/4/58

Notes: ฟิคพร่ำเพ้อสั้นๆจากเกมดาบ Touken Ranbu ครับผม หากมีคำผิด/ข้อผิดพลาด/ข้อมูลผิดพลาดประการใดก็ช่วยชี้แนะกันด้วยนะครับ

ปล. ผมเขียนไว้ในเพจในเฟสแล้ว เลยคิดว่าเอามาอัพที่นี่บ้างก็คงไม่เลวนัก(สร้างมาแล้วไม่ได้ใช้เลย)

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

 

ผมกำลังคิดถึงนาย..

ท่ามกลางแผ่นดินที่สั่นไหว แผ่นไม้ที่กำลังหักโค่น…

 

ผมกำลังคิดถึงนาย..

ท่ามกลางเปลวไฟที่ลุกโชน…ลามเลียเข้ามาอย่างเนิบช้า..

 

ผมอยากพบนายเหลือเกิน…

ผมอยากจะพบนายอีกซักครั้ง…

 

แต่มัน..ไม่มีทางเป็นจริง

และผมรู้ดีว่ามันจะไม่มีวันนั้น

เพราะความเป็นไปได้มันช่างน้อยนิด น้อยจนผมหวาดกลัวเกินกว่าที่จะตั้งความหวัง

แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังคงอยากที่หวัง…

 

…ให้กับวันที่ไม่มีวันมาถึง….

และมันจะไม่มีวันเป็นจริง..

 

 

…นับตั้งแต่วันที่ผมได้ก้าวขาออกจากบ้านหลังนั้น

ผมก็รู้แล้วว่าพวกเราจะไม่มีวันได้กลับมาพบกัน…

 

ผมรู้…

และนายเองก็รู้…

พวกเราต่างก็รู้ดีถึงความจริงข้อนั้น…

 

แต่ผมก็ยังพูดออกไปว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง

และผมบอกให้นายรอ

ให้รออยู่ที่นั่น…

 

ให้รอผม

….ที่จะไม่มีวันกลับไปหา

 

แน่นอนว่านายไม่ตอบ เพราะนายรู้ดีว่าผมกำลังโกหก

นายรู้ดียิ่งกว่าใคร เพราะอย่างนั้นนายเลยไม่ตอบรับคำพูดบ้าๆนั่น

ไม่ตอบรับรอยยิ้มของผม

เพราะนายรู้ว่าผมกำลังโกหก…โกหกว่าเราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน

 

เพราะอย่างนั้นนายถึงไม่ยอมตอบรับ

ไม่ยอมที่จะตอบรับให้กับหยดน้ำตาที่ไม่อาจจะหลั่งริน

และเพราะดาบนั้น..ไม่อาจที่จะหลั่งน้ำตา..

 

 

 

 

 

ท่ามกลางเปลวไฟที่ลุกโชน…ผมนั่งมองความหวังที่ค่อยๆจางหาย…ความหวังที่ว่าเราจะได้กลับไปพบกันอีกครั้ง…มันจะไม่มาถึง

ท่ามกลางเสียงแตกหักของแผ่นหิน….ผมเป่าเทียนแห่งความหวังในมือทิ้ง และปล่อยให้มันมอดดับลง…

 

แต่ผมก็ยังนั่งรอ..

นั่งรอนาย..

รอ และรอ

เฝ้ารอด้วยตัวของผม แค่เพียงลำพังแต่เพียงผู้เดียว

เฝ้ารอทั้งที่ไร้แล้วซึ่งความหวัง

..หรือความจริงอาจแค่เพียงนั่งอยู่อย่างนั้น เพราะหมดสิ้นแล้วกับหนทาง

 

และท่ามกลางสีแดงฉานนั้น..

ผมกลับมองเห็น…ตัวของนาย

 

นายอยู่ตรงนั้น ยืนอยู่เบื้องหน้าของผม

 

ใบหน้าของนายยังคงนิ่งเฉยเหมือนเช่นทุกครั้ง แม้แต่ในตอนนี้…นายก็ยังคงนิ่งเฉย

ทั้งที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ…แต่นายก็ไม่แม้แต่จะขยับตัว

“ไม่ร้อนหรือ?” ผมอยากที่จะถาม แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดลอดออกมา

 

..เพราะผมรู้….ผมรู้ดี….

 

แต่ผมก็ยังเอื้อมมือออกไปอยู่ดี

แต่แล้วนายก็หันหลังกลับ และไม่มองมาทางผม

นายหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

เดินจากไปช้าๆเหมือนกับว่าจะรอให้ผมรีบก้าวไปให้ทัน

 

แล้วนายก็เริ่มเดินห่างไปจากตัวผม…ที่พยายามเอื้อมมือไขว่คว้า…

 

ไขว่คว้าแผ่นหลังนั้น

ไขว่คว้าความว่างเปล่านั่น

ไขว่คว้าภาพลวงตา…

 

ภาพลวงตาที่ไม่มีจริง….

ปล่อยให้ผมได้แต่เอื้อมมือไขว่คว้าความฝันท่ามกลางกองเพลิง…

 

 

อา….

ทั้งที่นายอยู่แค่เอื้อมแท้ๆ..

อยู่แค่ตรงนั้นแท้ๆ…

 

อยู่แค่ตรงหน้า…ของผม..แท้ๆ…

 

 

ทั้งที่ถ้าผมสามารถที่จะลุกขึ้น

ทั้งที่ถ้าผมสามารถที่จะขยับตัว

ทั้งที่ถ้าหากว่าผม…

 

….ไม่ใช่ดาบ….

…ที่กำลังแตกร้าว…

 

ทั้งที่ถ้าหากว่าผมมีลมหายใจ…และเป็นมนุษย์เหมือนกับนายท่าน

 

ทั้งที่หากว่าตัวของนาย…มีสองมือและขาเหมือนกับคนเหล่านั้น

บางทีผมอาจจะสามารถเอื้อมมือคว้าตัวนายไว้ได้ก็เป็นได้แท้ๆ

 

และถ้าหากว่าผมเป็นมนุษย์แล้วละก็…

…ผมก็อาจจะสามารถที่จะหลั่งน้ำตา

และกรีดร้อง…

 

…ให้กับความเจ็บปวดนี้

 

และผมอาจจะสามารถตะเกียดตะกาย

หนีไปจากที่ตรงนี้…หนีไปพบกับนาย…ก็ได้แล้วแท้ๆ

 

และผมอาจจะสามารถร่ำร้อง

ให้กับภาพลวงตา…

ให้กับความฝัน…

ที่มีนายอยู่..

 

และผมอาจจะสามารถที่จะกอดตัวเองเอาไว้

และบอกว่าไม่เป็นไร

บอกว่าเดี๋ยวเราก็จะได้พบกันใหม่..

…ในซักวันหนึ่งวันนั้น…ก็ได้แท้ๆ

 

แล้วผมก็…ยังมีเรื่องอีกมากมายที่อยากจะเล่าให้นายฟัง

และผมก็มีเรื่องที่ยังไม่ได้พูดอะไรกับนายอีกตั้งหลายอย่าง

 

ทั้งเรื่องที่อยากจะบอกว่าขอบคุณ..

ทั้งเรื่องที่อยากจะบอกว่าขอโทษ..

ผมอยากจะพูดสิ่งเหล่านั้นออกไป..

…ถึงมันจะดูไม่เท่เลยก็เถอะ

 

 

ใช่…ผมรู้ว่ามันไม่เท่เอาซะเลยที่ตอนนี้ผมรู้สึกอยากที่จะร้องไห้

ผมรู้ว่ามันไม่เท่เอาซะเลย….ที่ผมกำลังทำตัวอ่อนแออยู่แบบนี้

 

แต่ผม..อยากจะบอกอะไรอีกซักอย่างนะ…

 

คำคำเดียวเท่านั้นแหละ…

 

 

 

 

ใช่…คำแค่คำเดียว….ที่ผมอยากจะพูดมาตลอด…….

 

 

 

…แต่ตอนนี้มันก็…สายไปแล้วละนะ

 

สายไปหมดแล้วละ

กับทุกอย่าง

สายเกินไปแล้ว

 

 

 

 

ก็ตอนนี้ตัวผม…กำลังจะหักแล้วนี่นา

 

 

 

 

ใช่…

 

 

 

 

 

 

ก็ตอนนี้ตัวผมกำลังที่จะ………..

 

 

 

 

 

 

 

[END.]

Comment

Comment:

Tweet