[Something] Leo

posted on 09 May 2015 12:47 by darkodin in Fiction
Date : 15/3/58
 


"การมองดูความรัก" มันช่าง...แลดูงี่เง่า ไร้สาระ


ข้างกายของเขามีคนอยู่สองคน คนนึงเป็นผู้มอบความรัก และอีกคนคือผู้ที่ได้รับความรัก เพียงแต่คนมอบนั้นดูจะไม่ใส่ใจว่าคนรับต้องการหรือไม่ และคนรับก็ไม่ต้องการความรักผิดๆที่คนมอบมอบให้เหมือนกันทั้งที่ตัวเองนั้นก็อยู่เลยขอบเขตความผิดไปมากโข


ถ้าให้พูดตรงๆ เขาคิดว่าสองคนนี้นั้นช่างเป็นเด็กเสียยิ่งกว่าเด็ก อยากจะเอาชนะ และเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ ไม่ยอมโต ไม่ฟังใคร ดื้อรั้น รุนแรง


ดวงตาของคนนึงมืดบอดด้วยความรักวิปลาส ส่วนร่างกายของคนนึงก็แปดเปื้อนด้วยความต้องการแสนโสมมอันไร้ที่สิ้นสุด


ถึงเขาจะคิดว่าพวกมันสองคนควรจะแยกกันอยู่ คนนึงส่งไปบำบัด อีกคนส่งไปสถานพินิจ แต่พวกมันขาดกันไม่ได้หรอก เรื่องนี้เขารู้ดีที่สุด อาจจะมากกว่าสองคนน้ั้นด้วยซ้ำ หรือไม่บางทีพวกนั้นก็ไม่รู้ตัว (หรือควรนับว่ารู้แค่ฝ่ายเดียว?)


ก็ไม่รู้ว่าจะเพราะรู้จักกันมานาน หรือเห็นกันมานานกว่านั้น แต่เขาคิดว่าพวกมันแยกกันไม่ได้นานเดี๋ยวพวกมันก็จะกลับมาหากันอีกครั้ง เหมือนกับแม่เหล็กสองด้าน มันสามารถดึงดูดเข้าหากันได้เร็วยิ่งกว่าอะไร และพร้อมจะผลักกันออกไปให้ไกลแสนไกลด้วยความรุนแรงที่ยากจะต้าน


ที่เขากล้าที่จะพูดแบบนั้น ก็เพราะมันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง ไม่เคยห่างกันได้เกินสี่วันถ้าไม่นับหายไปเข้าค่ายหรือโดนกักตัว


พี่ชายที่ไม่อยากให้น้องชายไปไหน เลยเอาไม้กอล์ฟฟาดขาน้องชายหักจนต้องเข้าเฝือกเป็นเดือน และตัวเองก็อยู่ดูแลเหมือนกับว่าไม่ใช่คนลงมือ ประคบประหงมสารพัดจนดูน่าขยะแขยง


น้องชายที่รำคาญพี่มากเกินไป เลยผลักพี่ชายตกบันไดจนต้องนอนโรงพยาบาลนานไม่แพ้กัน แต่ก็เห็นเข้าไปหาทุกวัน ถึงจะเพื่อเยาะเย้ยและถากถาง พยายามจะทำร้ายให้มากกว่านั้นถ้าไม่ติดว่าเขาดึงตัวไว้


และคนพี่ก็จะยิ้ม หวานปานคมมีดอาบยาพิษ


ในสายตาของเขา เขาเห็นสองคนนี้เหมือนจะพยายามหาเรื่องฆ่ากันตลอดเวลามานานมาก(แม้ว่าคนพี่จะไม่ได้ตั้งใจมากนัก แต่ก็เจตนาเต็มที่) แต่ถึงอย่างนั้นสองคนนี้ก็ยังอยู่ด้วยกันอยู่ดี จนหลายครั้งที่เขาไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของสองคนนี้ แล้วก็คิดว่าควรจะช่างมันไป


มีหลายครั้งที่เขาเห็นตัวน้องชายนอนกับคนอื่นไปทั่ว เรียกเอาเงิน บางครั้งก็เสพยาจนสมองเบลอ นั่งอยู่ข้างทางบ้าง นั่งคร่อมตักคนอื่นอยู่ในสวนสาธารณะบ้าง และชกต่อยคนอื่นไปทั่ว


และเขาก็เห็นพี่ชายที่พร่ำบอกรักน้องชายทุกวัน วันละหลายครั้ง รัก..รักมาก แต่สายตาก็ดูคมกริบราวกับไว้ใช้มองสิ่งของไม่ใช่ไว้มองคน มันว่างเปล่า เย็นชา เหมือนมองลูกหมาลูกแมวข้างทาง เหมือนเวลาที่มอบความรักเหือล้นให้ใครซักคน และพร้อมจะขยี้มันด้วยรอยยิ้มแบบนั้น


เขารู้ว่าสองคนนี้มีความคิดต่างกันมาก และคิดเข้าข้างตัวเองเหมือนกัน แต่ฐานะทางสังคมของสองคนนี้ต่างกันมากจนน่ากลัวพอๆกับความจริงที่อยู่เบื้องลึก


คนน้องที่เป็นเด็กไม่ดี ไม่ไปโรงเรียน เคยบอกกับเขาว่าจะทำให้พี่อยู่ไม่ได้ ให้มันตาย ให้มันทรมาน แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ทำอะไรมากไปกว่าผลักอีกคนตกบันไดในตอนนั้น ไม่นับที่เคยพยายามจะแทงพี่ชาย อันนั้นเขาห้ามทันอีกนั่นแหละ


คนพี่ที่เรียนดี เป็นประธานนักเรียนก็บอกกับเขาว่าตนนั้นรักน้องมาก ต้องการ อยากจะครอบครอง ให้เป็นของเขาตลอดไป แต่ในสายตาลึกๆแล้ว เขาที่มองดูกลับไม่เห็นว่ามันมีความรักเจืออยู่เลย แล้วพอเขาถามไปแบบนี้ พี่ชายคนนั้นก็ทำหน้าแปลกใจ ประหลาดใจ แต่สักพักก็ระเบิดหัวเราะลั่น


"นั่นก็เพราะความรัก" ชายคนนั้นย้ำ เหมือนจะกำลังโกหกหน้าตาย แต่เขารู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์จะถามต่อ


และเพราะยิ่งมองก็ยิ่งไม่เข้าใจ เขาเลยคิดว่าเลิกสนใจไปคงจะดีกว่า


สองพี่น้องนั้นแปลกประหลาด ประหลาดเกินกว่าทุกคนที่เขาเคยพบ


แต่บางทีเขาก็คงประหลาดเหมือนกันที่ทนกับพวกมันมาได้ถึงขนาดนี้ แต่ช่างเถอะ


บางทีก็อาจเป็นเพราะพวกมันไม่ได้ทำอะไรเขามากนัก ไม่ได้แตะต้องมากเกินกว่าคำว่าล่วงเกิน แต่ก็รุกล้ำความเป็นส่วนตัวในระดับที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว


"เพราะนายเป็นคนที่ไม่น่ารังเกียจ" คนน้องพูดแบบนั้น


"เพราะฉันคิดว่านายเป็นคนที่น่าสนใจ" คนพี่ชายพูดอีกอย่างหนึ่ง


"เพราะแบบนั้น นายถึงอยู่ที่นี่ได้" พวกเขาพูดเหมือนกัน แต่คนละเวลา


เอาจริงๆนะ...ไม่เข้าใจเลย ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว


จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจ


นับตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาห้าปี คำตอบก็ยังไม่ได้รับ


ตอนนี้ก็เลยคิดแค่ว่าจะอยู่ต่อไปอีกซักหน่อย ไว้ได้คำตอบของเรื่องที่สงสัยแล้วค่อยตัดสินใจอีกทีก็แล้วกัน




Comment

Comment:

Tweet